अस्तित्व तुझे

पुनवेच्या चांदण्यासम अस्तित्व तुझे
मधुर मधुर अमृत त्यातुन ओसंडतसे

पहाटेच्या समीरासम अस्तित्व तुझे
स्पर्शुन पळता मनास करी वेडेपिसे

जाई-जुईच्या सुमनांसम अस्तित्व तुझे
सुगंधात त्यांच्या परिसर नित नाहतसे

मारुबिहागी शुद्ध 'म' जणु अस्तित्व तुझे
हळूच येऊन झळके अन् मग लोपतसे

सांजवात समईची जणु अस्तित्व तुझे
राउळात तेजोमय ज्योती तेवतसे

दृष्टिकोण

रवी मावळला, दिन सरला अन् रात्र जाहली
कुणी चमचमत्या तार्‍यांची नभी नक्षी पाहिली

पाऊस आला अन् चिखलाने वस्त्र माखले
शेतात कुणी उत्साहाने बीज पेरले

सूर्य तळपला अन् उन्हात हा देह पोळला
नितळ निळे आकाश कुणी अवलोकुनि गेला

घराबाहेर पडला अन् विरहाने रडला
गगनभरारी घेऊन कुणी विश्वात नांदला

वचन

दूर दूर जरी चाललो मी तुझ्यापासून
सतत तरी तुजला स्मरणार माझे मन
कार्य पूर्ण होता येईन त्वरित परतून
जाताना देतो तुजला मी हे वचन

भारतीय स्वातंत्र्याचा हिरक-महोत्सव

आज हिरक-महोत्सव भारतीय स्वातंत्र्याचा
करू उत्साहे साजरा आज क्षण हा भाग्याचा

आज हिरक-महोत्सव भारतीय स्वातंत्र्याचा
आला मंगल दिन हा हुतात्म्यांना स्मरण्याचा

आज हिरक-महोत्सव भारतीय स्वातंत्र्याचा
तोरणे उभारून तिरंगा पूजण्याचा

आज हिरक-महोत्सव भारतीय स्वातंत्र्याचा
भारतमातेला स्मरून गरुडझेप घेण्याचा

गुरुपूजन

अव्याहत केले तू आम्हाला ज्ञानदान
देतसे सुगंध जैसे झिजूनिया चंदन
आज गुरुपौर्णिमा असे सोनियाचा दिन
मन हे झाले अधीर करण्या तव पूजन

सरल्या सरी वर्षेच्या

सरल्या सरी वर्षेच्या अन् लख्ख जाहले आकाश
पुन्हा नव्याने प्राची उजळे, पडला सूर्यप्रकाश

बागेमध्ये सुवासिक फुले रंगीबेरंगी फुलती
फुलपाखरे विहार आता स्वैरपणे त्यांवर करती

आकाशाची अथांग निळाई नयनांना नित तृप्त करी
नक्षी त्यावर करण्यासाठी पक्षी उडती अंबरी

कृष्णमेघ ते सरले आता मोद पसरला चोहिकडे
सोनेरी कोवळ्या उन्हाचा धरणीवर या वर्ख चढे

थांब पावसा, मला जाऊ दे घराकडे

मेघ दाटले नभात, तिमिर होई चहुकडे
थांब पावसा, मला जाऊ दे घराकडे

जाहला असे उशीर
मन हे झाले अधीर
पाहूनिया वाट माझी, बाळ माझे रडे
थांब पावसा, मला जाऊ दे घराकडे

बरसलास अविश्रांत
आता तरी होई शांत
बुडली पाण्यात वाट, पाऊलही अडखळे
थांब पावसा, मला जाऊ दे घराकडे